केही मुक्तक

समयको माग कस्तो

समाजको चाह कस्तो

हाँसीरहूँ बोलीरहूँ

हुनेरै'छ यो त सस्तो

मेटिएर जान सक्छु कोरिएको धर्को हुँ म

देखाउन सान तिम्रो पछि लाउने लर्को हुँ म

माटो बनी जान एकदिन भएकोछु म त तयार

नबुझे नि धेरै कुरा थोरै जीवन बुझ्ने हुँ म ।

 बाँच्ने चाहलाई मार्न नआइजो मनलाई भन्दछु

रहरको भारी बोक्ने भरिया नबन उसलाई भन्दछु

सुन्यो सुनेन उसले, कसले घाँटी थिच्छ जीवनको ?

फेरि भोक लाग्दछ पुगेर अघाउँदा नि भन्दछु ।

बोक्रो रहेछ भावना उक्काउन खोज्दै छु म

खोक्रो रहेछ जीन्दगी गुदी भर्न खोज्दै छु म

भन्ने गर्छन जीन्दगीलाई डोर्‍याउने आफैंले हो

धोक्रो रहेछ रहर सक्दो भर्न खोज्दै छु म